Τώρα ή Ποτέ: Η επείγουσα ανάγκη να αλλάξουμε καριέρα
Ξυπνάς μια μέρα και συνειδητοποιείς ότι η ζωή που ζεις δεν είναι αυτή που ήθελες. Δεν είναι αυτή που ονειρευόσουν στα 20 σου. Σε επιφανειακό επίπεδο, όλα φαίνονται μια χαρά. Έχεις μια καλή καριέρα, έναν ικανοποιητικό ρόλο, έναν σταθερό μισθό, μια συμβατική ζωή. Αλλά κάτι λείπει… Δεν είσαι εσύ αυτός που τη ζει. Ή τουλάχιστον έτσι νιώθεις. Νιώθεις σαν να παίζεις έναν ρόλο σε μια παράσταση. Νιώθεις σαν να έχεις προδώσει τα ιδανικά σου, τα όνειρά σου. Αρχίζεις να αμφισβητείς τις αξίες σου. Αρχίζεις να αναζητάς ένα νόημα, αλλά δεν βρίσκεις κανένα.
Είναι τότε που συνειδητοποιείς ότι χρειάζεται να αλλάξεις. Δεν ξέρεις τι θέλεις, το μόνο που ξέρεις είναι τι δεν θέλεις — και αυτό είναι η ζωή που ζεις τώρα. Και τότε γεμίζεις απογοήτευση, θλίψη και θυμό. Αρχίζεις να κατηγορείς τους άλλους, γιατί δεν έχεις το θάρρος να κατηγορήσεις τον εαυτό σου και τις επιλογές σου. Δεν έχεις ενέργεια, είσαι εξαντλημένος και απογοητευμένος. Θέλεις κάποιος να σου πει ότι είναι ένας εφιάλτης και σύντομα θα τελειώσει, ότι όλα θα πάνε καλά. Θέλεις κάποιος να κουνήσει ένα μαγικό ραβδί και να σε ρωτήσει «πώς θέλεις να μοιάζει η ζωή σου;». Θέλεις διαφορετικά σενάρια, επιλογές και εναλλακτικές. Θέλεις κάποιος να σου πει «μην ανησυχείς, όλα θα γίνουν όπως τα θέλεις». Αλλά πώς τα θέλεις;
Όταν είμαστε παιδιά, μεγαλώνουμε σε μια οικογένεια όπου οι γονείς μας υπαγορεύουν τις επαγγελματικές ταυτότητες που «πρέπει» να ακολουθήσουμε, αντί για εκείνες που θέλουμε πραγματικά να ακολουθήσουμε. Πέρα από την οικογένεια που καθορίζει τις ακαδημαϊκές και επαγγελματικές μας επιλογές, η κοινωνία μάς λέει ποιες επαγγελματικές ταυτότητες είναι κοινωνικά αποδεκτές και ποιες όχι. Η κοινωνική επιρροή μπορεί να είναι διακριτική, αλλά είναι εξαιρετικά ισχυρή. Ξεκινά ήδη από την κοιλιά της μητέρας μας, καθώς οι γονείς μιλούν με διαφορετικό τόνο φωνής σε αγόρια και κορίτσια.
Το φύλο αποτελεί έναν ακόμη παράγοντα της επαγγελματικής ταυτότητας, ο οποίος καθορίζει και πάλι το ρεπερτόριο των ταυτοτήτων από το οποίο μπορούμε να επιλέξουμε. Όλοι αυτοί οι παράγοντες — το φύλο, η οικογένεια, η κοινωνία — συγκροτούν τον κοινωνικό εαυτό, τον εαυτό που η κοινωνία θέλει να είμαστε.
Για παράδειγμα, μια νεαρή γυναίκα μπορεί να επιλέξει να κάνει MBA στο Πανεπιστήμιο Harvard για να γίνει σύμβουλος στη Boston Consulting Group, μια επαγγελματική ταυτότητα που ο πατέρας της ήθελε να ακολουθήσει επειδή είναι «κύρους». Εκείνη δεν ήθελε ποτέ να γίνει σύμβουλος· ήθελε να γίνει συγγραφέας, αλλά της έλεγαν πάντα ότι δεν θα έβγαζε ποτέ χρήματα ακολουθώντας αυτή την επαγγελματική ταυτότητα που δεν ήταν οικογενειακά αποδεκτή.
Πέρα από τον κοινωνικό εαυτό που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την επιλογή της επαγγελματικής μας ταυτότητας, έχουμε τον ιδανικό εαυτό — τον εαυτό που θέλουμε ιδανικά να γίνουμε. Ο ιδανικός εαυτός είναι ο εαυτός που φιλοδοξούμε να είμαστε, αυτός ο ηρωικός, περιπετειώδης και εμπνευσμένος χαρακτήρας που δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο.
Τέλος, έχουμε τον πραγματικό εαυτό — τον εαυτό που πραγματικά είμαστε αυτή τη στιγμή. Στην αλλαγή καριέρας νιώθουμε μια επείγουσα ανάγκη να αποτινάξουμε όσο μπορούμε τον κοινωνικό μας εαυτό και να ακολουθήσουμε τον ιδανικό μας εαυτό. Όποιος έχει περάσει από αυτή τη διαδικασία γνωρίζει πόσο απαιτητική μπορεί να είναι, καθώς διακυβεύεται η ισορροπία ολόκληρου του συστήματος της ζωής μας και των σχέσεών μας — η ομοιόσταση.
Και οι τρεις εαυτοί είναι τόσο βαθιά ριζωμένοι μέσα μας, ώστε η διαδικασία ουσιαστικά περιλαμβάνει την αποδόμηση και την επαναδόμηση του εαυτού μας από την αρχή, θέτοντας θεμελιώδη ερωτήματα όπως «Ποιος είμαι;», «Τι θέλω;», «Γιατί τώρα;» «Τι είναι σημαντικό για εμένα».
Ο Carl Jung μίλησε για το πρώτο μέρος της ζωής μας ως το «πρωί» και για το δεύτερο ως το «απόγευμα». Υποστήριξε ότι στο πρωί της ζωής μας βασίζουμε τις αποφάσεις μας σε εξωτερικά κριτήρια όπως η αποδοχή, η αναγνώριση και το κύρος, ενώ στο απόγευμα της ζωής μας σε εσωτερικά κριτήρια όπως η αναζήτηση νοήματος, σκοπού, δημιουργικότητας και αυτοπραγμάτωσης. Όπως χαρακτηριστικά είπε:
«Δεν μπορούμε να ζήσουμε το απόγευμα της ζωής σύμφωνα με το πρόγραμμα του πρωινού της ζωής, γιατί αυτό που ήταν μεγάλο το πρωί θα είναι μικρό το βράδυ, και αυτό που ήταν αληθινό το πρωί, το βράδυ θα έχει γίνει ψέμα» (Jung, 1933).
Φαίνεται πως στο απόγευμα της ζωής μας, οι φωνές που μας έλεγαν να κάνουμε κάτι που αγαπάμε δεν μπορούν πλέον να αγνοηθούν. Θέλουμε να γίνουμε ο άνθρωπος που θέλουμε να είμαστε. Θέλουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να νιώσουμε περήφανοι για τη ζωή και τα επιτεύγματά μας. Θέλουμε να θυμηθούμε το δυναμικό μας και να το εκπληρώσουμε. Θέλουμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα που έμεναν σε λήθαργο όλο αυτό το διάστημα.
Αυτή η αίσθηση επείγοντος είναι απολύτως πραγματική και δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Πρέπει να αλλάξουμε, αλλιώς θα προσπεράσουμε τη ζωή μας αντί να τη ζήσουμε. Πρέπει να αλλάξουμε για να είμαστε ευτυχισμένοι. Πρέπει να αλλάξουμε για να βρούμε νόημα και σκοπό στην ύπαρξη μας.Είναι τώρα ή ποτέ.
Τζωρτζίνα Σπέντζου
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Instagram: georgina.spentzou
Linked In: Georgina Spentzou
Διάβασε το νέο τεύχος του Psychiko News online εδώ !!
PHOTO: PIXABAY