Όχι γήπεδο 11×11, βάλτε ελιές για δημοτικό ελαιώνα!
Η είδηση ότι ο Δήμος Φιλοθέης–Ψυχικού εξασφαλίζει χώρο στην περιοχή του «Σωτηρία», έξω από τα διοικητικά του όρια, για τη δημιουργία γηπέδου ποδοσφαίρου 11×11, προκάλεσε αντιδράσεις. Άλλοι είπαν «μπράβο» και άλλοι έσπευσαν να ανακαλύψουν όλους τους λόγους για τους οποίους το έργο δεν έπρεπε να γίνει.
Γήπεδο δίπλα σε νοσοκομείο; Απαράδεκτο! Σε πευκόφυτη περιοχή; Καταστροφή! Θα κοπούν δέντρα, θα αυξηθούν τα αυτοκίνητα, θα ακούμε φωνές φιλάθλων, θα έχουμε θόρυβο και προβλήματα στάθμευσης. Και ποιος θα συντηρεί τις εγκαταστάσεις; Εδώ δεν μπορούμε να φτιάξουμε τα πεζοδρόμια!
Και γιατί ποδόσφαιρο; Δεν έχουμε άλλες ανάγκες; Δεν χρειάζεται γήπεδο χάντμπολ; Δεν υπάρχουν άλλοι σύλλογοι; Και γιατί να το κάνει ο δικός μας Δήμος στο «Σωτηρία»; Ας το κάνει ο Δήμος Παπάγου–Χολαργού!
Με τέτοια επιχειρηματολογία, η λύση μοιάζει πλέον αυτονόητη.
Όχι γήπεδο. Να φυτέψουμε ελιές και να φτιάξουμε έναν Δημοτικό Ελαιώνα!
Οι ελιές δεν χρειάζονται αποδυτήρια, κερκίδες και προβολείς. Δεν φέρνουν φιλάθλους, δεν ζητούν θέσεις στάθμευσης και δεν διοργανώνουν ντέρμπι. Βέβαια, κάποιος θα ρωτήσει αν πρέπει να κοπούν δέντρα για να φυτευτούν ελιές, κάποιος άλλος ποιος θα μαζεύει τις ελιές και ένας τρίτος γιατί δεν φυτεύουμε αμπέλια.
Τελικά, ούτε ο ελαιώνας θα μας σώσει.
Κάθε έργο ένοχο μέχρι αποδείξεως του εναντίου
Ας το δούμε λίγο καλύτερα. Η περιβαλλοντική επιβάρυνση, η κυκλοφορία, η γειτονίαση με νοσοκομεία και το κόστος συντήρησης είναι σοβαρά ζητήματα. Ο Δήμος οφείλει να απαντήσει με στοιχεία: τι προβλέπεται για το πράσινο, πώς θα λειτουργεί η εγκατάσταση, ποιος θα τη χρησιμοποιεί και πόσο θα κοστίζει η συντήρησή της.
Αλλά άλλο να ζητάς απαντήσεις και άλλο να έχεις ήδη αποφασίσει ότι το έργο είναι καταστροφή.
Επειδή οι δρόμοι έχουν προβλήματα, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνει γήπεδο. Επειδή χρειάζονται εγκαταστάσεις για το χάντμπολ, δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται γήπεδο ποδοσφαίρου. Οι ανάγκες δεν ακυρώνουν η μία την άλλη επειδή δεν μπορούν να ικανοποιηθούν όλες ταυτόχρονα.
Ο αθλητισμός και οι υποδομές που δίνουν στα παιδιά περισσότερες ευκαιρίες να αθληθούν αξίζουν την προσοχή και τη στήριξή μας. Όπως, βέβαια, κάθε μεγάλο έργο, έτσι κι αυτό πρέπει να κριθεί στην πράξη: από το πώς θα υλοποιηθεί και από το όφελος που τελικά θα προσφέρει.
Η λογική, λοιπόν, πρέπει να ισχύει και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Ας μάθουμε να λέμε και ένα «μπράβο»
Ένα γήπεδο δεν θα διορθώσει τα πεζοδρόμια, δεν θα καθαρίσει τα πάρκα και δεν θα λύσει όλα τα προβλήματα του Δήμου. Μπορεί, όμως, να καλύψει μια σημαντική αθλητική ανάγκη.
Ας απαιτήσουμε να γίνει σωστά. Ας ζητήσουμε απαντήσεις για το περιβάλλον, τη λειτουργία και τη συντήρησή του. Αυτή είναι η δουλειά της κριτικής: να συμβάλλει ώστε τα έργα να γίνονται καλύτερα, όχι να ακυρώνει εκ των προτέρων κάθε προσπάθεια.
Γιατί, αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που υποδεχτήκαμε μια μεγάλη νέα υποδομή με προσδοκία και χαρά, αντί να αρχίσουμε αμέσως να απαριθμούμε όσα μπορεί να πάνε στραβά;
Τα μεγάλα έργα χρειάζονται έλεγχο, αλλά χρειάζονται και ανθρώπους που να πιστεύουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο.
Και όταν μια προσπάθεια δημιουργεί προοπτικές για τα παιδιά και τον αθλητισμό, δεν είναι κακό να αναγνωρίζουμε τη σημασία της. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα, ούτε να παραβλέπουμε τις εκκρεμότητες.
Χρειάζεται, όμως, να μπορούμε να πούμε και ένα απλό, ανθρώπινο «μπράβο».
Μπράβο στην προσπάθεια. Μπράβο στις πρωτοβουλίες που διευρύνουν τις δυνατότητες μιας πόλης. Μπράβο στα μεγάλα έργα που φιλοδοξούν να καλύψουν πραγματικές ανάγκες — με την απαίτηση, φυσικά, να υλοποιούνται σωστά και να αποδίδουν το όφελος που υπόσχονται.
Γιατί μια πόλη δεν προχωρά μόνο με όσα καταγγέλλει. Προχωρά και με όσα διεκδικεί, σχεδιάζει, δημιουργεί και τελικά καταφέρνει να αποκτήσει.
Λίγη περισσότερη καλόπιστη διάθεση, λίγη λιγότερη προκαταβολική καταδίκη και ένα «μπράβο» όταν υπάρχει λόγος. Δεν μας κοστίζει τίποτα. Μπορεί, όμως, να κάνει καλό στον τρόπο με τον οποίο συζητάμε για την πόλη μας.
Γράφει: Ηλιαδάκης Κωνσταντίνος