Μία μεταχριστουγεννιάτικη ιστορία με ήρωα ένα μικρό κουτάβι.

Τις ημέρες που είχε κρύο, πριν δέκα ημέρες περίπου, έμαθα για το συγκεκριμένο συμβάν το οποίο δυστυχώς δεν αναφέρθηκε πουθενά και φυσικά δεν πήρε και τα ανάλογα μπράβο για όλους τους εμπλεκόμενους. Εθελοντές και φιλόζωους κατοίκους, στελέχη του Αστυνομικού τμήματος του Δήμου, τον Αντιδήμαρχο Γιώργο Μπρέλλα, που ήταν υπεύθυνος εκείνη την νύχτα για το πενταψήφιο,  καθώς και τον Δημήτρη που θα γνωρίσετε στο τέλος της διήγησης.

Ήταν μονόδρομος για εμένα να το δημοσιεύσω, ώστε να πούμε και μερικά μπράβο και όχι μόνο γκρίνιες..

Γιατί καθημερινές πράξης φροντίδας και αγάπης πρέπει να δημοσιοποιούνται.

Εξάλλου το μότο μου είναι ότι «το καλό θα κερδίσει»

«Ήταν 1:17 τα ξημερώματα όταν η πόλη κοιμόταν βαθιά και το κρύο είχε σφίξει σαν σιωπηλή υπόσχεση δοκιμασίας. Εκείνη την ώρα, ένα μικρό κουτάβι βρέθηκε μόνο του στον κόσμο — εγκαταλελειμμένο, μα όχι αόρατο. Δημότες με ανοιχτή καρδιά το εντόπισαν και το παρέδωσαν στο Αστυνομικό Τμήμα Ψυχικού, όπως ακριβώς προστάζει η ευθύνη και η ανθρωπιά.

Το Αστυνομικό Τμήμα έκανε αυτό που έπρεπε. Κάλεσε τον Δήμο, στον πενταψήφιο αριθμό που λειτουργεί όλο το 24ωρο ακόμη και όταν η νύχτα είναι βαριά. Η κλήση απαντήθηκε. Ο αντιδήμαρχος δεν δίστασε. Σηκώθηκε, πήρε μαζί του τροφή και νερό, και έσπευσε στο Τμήμα. Γιατί κάποια καθήκοντα δεν περιμένουν το πρωί.

Η νύχτα ήταν παγερή. Ο Δήμος είχε ήδη διαθέσει τη θερμαινόμενη αίθουσα στο Αθλητικό Κέντρο Νέου Ψυχικού για τους άστεγους. Εκεί μεταφέρθηκε και το κουτάβι. Όχι σαν βάρος, αλλά σαν ψυχή που ζητούσε ζεστασιά. Εκεί το ανέλαβε ο Θάνος, υπάλληλος της εταιρείας φύλαξης του Δήμου, άνθρωπος που γνωρίζει από σκυλιά, αφού έχει ήδη δύο στη ζωή του. Δεν είπε πολλά. Μόνο ένα απλό, καθαρό «ευχαριστώ» — για την απρόσμενη, όμορφη παρέα που του κράτησε το κουτάβι μέχρι τις έξι το πρωί.

Με το πρώτο φως της ημέρας, όπως είχε συμφωνηθεί, το κουτάβι μεταφέρθηκε στην Υπηρεσία Καθαριότητας, στο κτίριο του Βαλιάδη. Από εκεί, ο αρμόδιος επόπτης ενημέρωσε το τμήμα του Δήμου για τα αδέσποτα, ώστε να αναλάβει η Χαρά. Και έτσι έγινε. Όλα κύλησαν με τάξη.

Κάπου εκεί όμως, η ιστορία άλλαξε τροχιά. Ο Δημήτρης, υπάλληλος της Καθαριότητας, είχε ήδη δεθεί. Το κουτάβι δεν ήταν πια “ένα περιστατικό”. Ήταν βλέμμα, ήταν ουρά που κουνιόταν, ήταν σιωπηλή εμπιστοσύνη. Ο Δημήτρης αποφάσισε να το υιοθετήσει.

Το κουτάβι μεταφέρθηκε στην αρμόδια υπηρεσία του Δήμου, εξετάστηκε από κτηνίατρο, κρίθηκε υγιέστατο. Ήταν ανεμβολίαστο, δεν μπορούσε να φιλοξενηθεί σε κυνοκομείο. Χρειαζόταν προσωρινό σπίτι. Μα το σπίτι υπήρχε ήδη. Με τον Δημήτρη να περιμένει.

Έτσι βρέθηκε η πιο σύντομη και η καλύτερη λύση. Όχι από τύχη, αλλά από ανθρώπους που έκαναν το σωστό, ο καθένας στον ρόλο του. Το κουτάβι απέκτησε οικογένεια. Και ο Δημήτρης απέκτησε μια συντροφιά που δεν μετριέται σε ώρες, αλλά σε καρδιοχτύπια.

Κάποιες νύχτες είναι παγωμένες. Άλλες, όμως, γεννούν ιστορίες ζεστές, ιστορίες που θυμίζουν ότι μια πόλη δεν είναι μόνο δρόμοι και κτίρια. Είναι οι άνθρωποί της. Και καμιά φορά, ένα μικρό κουτάβι που βρήκε επιτέλους το σπίτι του.»

Τελικά όταν υπάρχει ευαισθησία και καλές ψυχές, τα πράγματα δουλεύουν ρολόι.

ΜΠΡΑΒΟ σε όλους τους εμπλεκόμενους !